vrijdag 20 november 2009

Een toneeleeuwigheid 

- door Ruurt De Maesschalck 

Wij acteurs willen natuurlijk graag dat het publiek met aandacht en bereidheid, met gulheid, onze verrichtingen volgt. Dat de toeschouwers meeademen, meekomen in de spanningsboog en daardoor reageren op de 'juiste’ momenten en niet in de zin van te pas en te onpas overal maar opmerkingen plaatsen. In een komedie of familievoorstelling is dat laatste wel oké, maar in een moeilijkere tekstvoorstelling zoals De kleine Eva uit de Kromme Bijlstraat is het een ander verhaal. 

Maar soms heb je bij de voorstelling een publiek dat dermate 'meegaat' met de acteurs dat er gewoonweg aldoor gereageerd wordt. 

 

Afgelopen week mochten wij dat genoegen smaken. We hadden over het algemeen bij De kleine Eva zeer enthousiast publiek, maar op deze avond reageerde men heel open en heel vaak. Er werd onderling gelachen, fluisterend becommentarieerd wat wij vertelden en de òh’s en àh’s waren niet van de lucht. Ik schrijf dat dit een genoegen was, omdat het heerlijk is als je merkt dat deze reacties vanuit een spontane beleving gebeuren. Er werd meegeleefd zoals dat zou gebeuren rond de tafel van een dorpscafé tafel als er iets spannends, naars, wrangs werd verteld. 

Er was die avond een intimiteit of vertrouwen ontstaan tussen spelers en publiek, waarbij onze nabijheid (wij staan bij deze voorstelling als vertellers heel dicht op het publiek) niet intimiderend of te intiem werd bevonden. De meeste lezers hebben die afstand natuurlijk zélf ervaren! 

 

Tegen het einde van de voorstelling moet ik, in de rol van advocaat van de vermeend pedofiele verdachte, openen met een zin die altijd wat geschokte reacties oproept. Ik kijk dan eerst met wanhopige blik en gebaar om mij heen, eigenlijk om te zeggen: 'hoe ga ik dit recht breien?'. Dit doende hoorde ik zacht een dame in de zaal zeggen: 'Meneer?' Met een heel groot vraagteken. Ik keek naar haar en vroeg spontaan: 'Ja?' Ook met een heel groot vraagteken. Zo keken wij elkaar een toneeleeuwigheid van 4 of 5 seconden aan.  

Toen sloeg zij de hand voor de mond, kleurde rood en ik dacht: 'Help, ze vroeg niets, gewoon doorgaan maar' en plaatste de openingszin ter verdediging van de vermeend pedofiel en kindermoordenaar. 

 

Deze kleine Eva (acht jaar oud) 

Zij werd vroeger reeds gezien met mannen. 

 

Waarop een nieuwe spontane reactie van de dame: 'NOU JA!!' In opperste gemeende verontwaardiging. Waarna ik mijn betoog om duidelijk te maken dat deze verdachte écht onschuldig was maar speciaal voor haar heb gedaan. 

Na afloop bleek zij zo te hebben meegeleefd dat ze bij mijn blik en gebaar dacht, én zei: 'Och, hij weet het niet meer'. Bijna iedereen had echter 'Meneer?' gehoord en was óók zeer nieuwsgierig geweest naar wat ze te vragen had...  

Een genoegen, die avond. 

 

 

 

Reserveringen

Aantal kaarten: 

Totaalbedrag: 

bevestigen

 

bonheur theaterbedrijf rotterdam

 

Deze kleine Eva (acht jaar oud) / Zij werd vroeger reeds gezien met mannen. Louis Paul Boon

010 404 67 16bonheur@bonheur.nlcolofonblogtwitterhyves

Naam

 

Voorstelling

 

Reactie *

Mijn reactie mag ook op de facebook-pagina van Bonheur geplaatst worden

 

Velden met een * zijn verplicht.