vrijdag 6 november 2009

Help! Waarom kijkt die acteur mij zo vragend aan? 

- door Peter Sonneveld 

Of ‘wat willen ze van me; zou ik moeten reageren?’ 

De acteurs van onze voorstelling ‘De kleine Eva uit de Kromme Bijlstraat’ richten zich voor bijna 90% van de duur van het stuk niet tot elkaar maar tot de toeschouwer. En dat gebeurt niet vanaf grote afstand, maar op slechts enkele meters van hen vandaan. Uit eerdere berichten, de recensies en de foto’s weet u wellicht dat we in onze ruimte een forse ingreep gedaan hebben. En toch, zelfs voor de trouwe bezoeker bijna onmerkbaar. We hebben een kleine, intieme ruimte gecreëerd waarin acteurs en publiek figuurlijk op elkaars lip zitten. Terwijl de spelers normaal gesproken bij Bonheur al niet ver weg zijn... 

 

'Het is hier altijd anders', horen we vaak van onze bezoekers. Aan het begin van onze repetities komt altijd aan de orde: waar gaat het over, wat willen we ermee zeggen en hoe geven we dat vorm. En bij Bonheur vragen we ons dan ook af: ‘waar zit het publiek’. 

Omdat we alleen in eigen huis spelen kunnen we net iets vrijer zijn in onze fantasie en zijn we minder beperkt in de mogelijkheden. Die ruimte proberen we dan ook steeds opnieuw uit te buiten. Nu zijn de acteurs dus fysiek heel dichtbij. Ze kijken je aan en delen hun wanhoop, woede en vertwijfeling. Dat kan best lastig zijn...  

Want wanneer worden we nog aangekeken door een vreemde? Zelden. Het licht dat op de speelvloer schijnt straalt ook uit naar de tribune. De acteurs kunnen hun publiek zien, ze incasseren hoe ze luisteren: slaan ze de ogen neer, buigen ze naar hen toe of richten ze de blik omhoog om niet gevangen te worden door de ogen van de acteurs? 

Aan acteurs wordt altijd gezegd mee te ademen met de zaal. Een mooie uitdrukking. Maar ook een essentiële voorwaarde om tot een memorabele voorstelling te komen. Als de spelers ontkennen dat er publiek zit, dit publiek, hier en nu, trekken ze een muur van onbegrip op tussen speelvloer en tribune.  

Die muur willen we doen verdwijnen. We willen delen. 

 

Toneel kan confrontererend zijn. Het kan dichtbij ons eigen leven komen, hart en ziel in beroering brengen. In een tijd waar men geneigd is de ellende niet op te zoeken (daar is al genoeg van) komen wij aan met de kleine eva. Een, zacht gezegd, ongemakkelijk verhaal over ‘vermist en vermoord klein meisje’ en de onthutsende rechtsgang die daarop volgt. De wereld wordt er niet fraaier van. 

Is er dan geen hoop? Jawel. Die schuilt er in dat wij dit verhaal willen delen. En dat doen we in deze vorm op de meest directe manier.  

 

‘Riep iemand: Help?’ 

‘Ja.’ 

‘Wie?' 

‘Iedereen.' 

 

 

 

Reserveringen

Aantal kaarten: 

Totaalbedrag: 

bevestigen

 

bonheur theaterbedrijf rotterdam

 

o dat wij steeds ontmoeten moeten / en helaas voorbij gaan zonder groeten Louis Paul Boon

010 404 67 16bonheur@bonheur.nlcolofonblogtwitterhyves

Naam

 

Voorstelling

 

Reactie *

Mijn reactie mag ook op de facebook-pagina van Bonheur geplaatst worden

 

Velden met een * zijn verplicht.