vrijdag 9 november 2012

De troost van vreemden, géén waarschuwing. 

- een blog van actrice Laura Mentink 

let op! dit blog KAN informatie bevatten die de afloop van het toneelstuk prijsgeeft. 

 

´Alleen zouden ze misschien in staat zijn geweest van de verkenning van de stad te genieten, zouden ze hebben toegegeven aan plotselinge ingevingen, bestemmingen hebben opgegeven en het plezierig hebben gevonden verdwaald te zijn, of het niet eens hebben gemerkt. Maar ze kenden elkaar bijna even goed als zichzelf en deze intimiteit maakte dat ze zich voortdurend verontrust voelden, zo ongeveer als iemand die teveel koffers bij zich heeft.' 

 

Zo beschrijft Mc Ewan de moeizame manier waarop Mary en Colin hun vakantie doorbrengen. Ze hebben geen plan, ze lijken niet in staat tot actie, en als ze iets ondernemen verdwalen ze. Ze lijken niet in staat te genieten, al blijven ze de ander voorhouden dat ze het goed hebben. "We zijn met vakantie, vergeet dat niet..." Ze wachten gelaten tot ze weer naar huis mogen. Of tot iemand het van hen overneemt. 

En dat laatste gebeurt ook. Alleen loopt dat slecht voor ze af. Erg slecht. 

 

Nu zou u dit stuk kunnen interpreteren als een waarschuwing. Om ten alle tijde op je hoede te blijven. Om niets aan het toeval over te laten. Om vriendelijke vreemden te wantrouwen. Om niet met vreemde mannen mee te gaan. En om nooit doelloos door een vreemde stad te dwalen. 

 

Dat zou u kunnen doen. Maar ik zou ervoor willen pleiten om dat niet te doen. Want hebben we dat soms niet juist nodig? Het doelloos dwalen door een vreemde stad. Ons te laten leiden door wat we zien, ruiken, proeven, horen. Een steegje in te kunnen lopen, een deur open te zien staan en naar binnen gluren. De magere poes een paar straten te volgen en je boterham te eten in een verborgen binnentuin. Ons volledig over te leveren aan zo’n stad. 

 

En dan worden meegenomen door iemand die ons de stad van binnenuit laat zien. Iemand die ons meeneemt naar dat ene goede restaurant. Die daar zijn levensverhaal vertelt en verdwijnt. Die we later ineens weer tegenkomen, ons uitnodigt bij hem thuis en ons voorstelt aan zijn vrouw. Zo iemand als Robert had kunnen zijn. 

 

Ik weet niet waar die behoefte vandaan komt. Misschien is het een poging ons los te maken van alles wat vertrouwd en dierbaar is, en willen we ons in die vreemde leegheid troosten met wat we niet kennen. Vreemden in een vreemde omgeving zijn soms dichterbij dan degenen die we liefhebben. 

 

Misschien willen we onszelf in een nieuw, vreemd licht opnieuw bekijken, en zien wat er overblijft. Misschien is dat wat we zoeken als we op reis gaan. In het geval van Colin en Mary blijft er weinig over. Ze zijn ongelukkig met hun leven, met elkaar. En ze vinden troost bij Robert en Caroline. 

 

Troost van vreemden. Het kan fout gaan, ja. Het kan verschrikkelijk fout gaan. Het toneelstuk wat u gaat zien is daar het beste voorbeeld van. Het kan verschrikkelijk fout gaan. Maar het hoeft niet. 

 

 

Reserveringen

Aantal kaarten: 

Totaalbedrag: 

bevestigen

 

bonheur theaterbedrijf rotterdam

 

010 404 67 16bonheur@bonheur.nlcolofonblogtwitterhyves

Naam

 

Voorstelling

 

Reactie *

Mijn reactie mag ook op de facebook-pagina van Bonheur geplaatst worden

 

Velden met een * zijn verplicht.