woensdag 16 november 2011

Prinsen en prinsessen 

- door Joost Dekker 

 

Toen ik achttien was, was mijn levensmotto: het leven heeft in grote lijnen geen zin (we hadden er allemaal net zo goed niet kunnen zijn), dus je hebt geen verantwoordelijkheid naar een ‘zin van het leven’, dus je kan gewoon lekker doen waar je zelf zin in hebt. Ik denk dat ik niet de enige van mijn generatie ben die er zo over dacht en waarschijnlijk denken er velen nog altijd zo over.  

 

Het is positief nihilisme dat me kleurde, want het gaf me gek genoeg een reden om te leven, hoop, een richting en maakte me een ‘gelukkige’ jongere. Ik kon immers zelf kiezen voor het leven dat ik wilde en alleen dat deed ertoe: wat ik wilde. Als ik het leuk vond midden in de nacht fietsen te verplaatsen zodat de ze volgende ochtend onvindbaar zouden zijn, dan was dat goed; het leven diende ervoor het mij naar de zin te maken. Als ik zin had iemand te treiteren, dan deed ik dat, als ik mijn geld over de balk wilde smijten, liet ik dat niet na. Ik voelde me niet verplicht om verantwoording af te leggen aan anderen, noch me verantwoordelijk te voelen voor consequenties, er was immers toch geen zin naast mijn plezier en geluk. 

 

Hayco Oudeman, de schrijver van ‘Rotterdam’, het stuk dat we op dit moment spelen bij Bonheur, wil dat wat er op het toneel gebeurt een herkenbare spiegel is van wat er in het huidige leven gebeurt. Hij wil mensen op het toneel zetten die we kennen, in situaties zoals die zich voor kunnen doen. Hij stileert het gedrag van zijn personages net voldoende om ze als ‘types’ (maar niet dat verschrikkelijke ‘typetje’) herkenbaar te maken, hun taal net voldoende om komische taalscènes te laten ontstaan. De personages uit ‘Rotterdam’ blijven echter direct herkenbaar; ik ken die mensen, misschien ben ik ze zelf wel.  

Van toeschouwers van mijn eigen leeftijd hoor ik: ik ken ze, het zijn niet mijn vrienden; van bezoekers die behoren tot oudere generaties: ik ken ze, ik heb ze bij me op de achterbank gehad. 

 

Steven bijvoorbeeld, de jongen die ik speel, is een jaar of 24 en leeft denk ik nog met een rest van de rustgevende en hoopvolle pubergedachte die ik hierboven beschreef. Het is natuurlijk fijn om te kunnen geloven dat de wereld om jou draait, dat het belangrijk is je eigen geluk na te streven, dat jouw plezier het hoogste goed is, maar uiteindelijk kom je erachter dat er meer dan dat bestaat, en vooral: dat jouw persoon er niet zo toe doet.  

 

Steven lijkt ervoor te kiezen om vooral die laatste gedachte niet bij zich door te laten dringen. Hij houdt zichzelf vast in een puberale studentikoze wereld waarin hij geen verantwoording af hoeft te leggen in een baan of aan een studie, hij kiest jongere vrienden die hij kan vertellen hoe het leven in elkaar zit, gaat geen langdurige relaties aan met meisjes, gaat uit, snackt, slaapt uit en haalt in elke situatie zijn gelijk. Hij geeft zich niet over aan de reële wereld, waarin hij erachter zou komen dat hij er niet toe doet, hij als hij zo door blijft gaan weinig toekomstperspectief heeft en waar het leven niet draait om snelle pleziertjes, maar waar consequenties gelden en leed heerst. Het is dit gevecht dat ik in mezelf herken. 

 

Mijn generatie, en misschien de generatie die nu opgroeit nog wel meer, heeft het probleem dat ons in woord en daad verteld is dat wij belangrijk zijn. Dat wij er toe doen en dat we van het leven kunnen maken wat we willen. Dat is ons verteld door onze liefhebbende ouders, door de voor ons gevoel vanzelfsprekende welvaart waarin we zijn opgegroeid, door de consumerende maatschappij die van ons klanten en daarmee koningen maakt. Er komt echter voor de meesten een keer het besef dat we de macht niet eigen handen hebben, zoals we leken te hebben toen we pubers en studenten waren. Er kunnen dingen flink misgaan. Plannen mislukken. Dierbaren sterven. Mijn generatie is erachter aan het komen dat we geen koningen zijn. 

 

 

Reserveringen

Aantal kaarten: 

Totaalbedrag: 

bevestigen

 

bonheur theaterbedrijf rotterdam

 

ik ken die mensen, misschien ben ik ze zelf wel Joost Dekker

010 404 67 16bonheur@bonheur.nlcolofonblogtwitterhyves

Naam

 

Voorstelling

 

Reactie *

Mijn reactie mag ook op de facebook-pagina van Bonheur geplaatst worden

 

Velden met een * zijn verplicht.