vrijdag 21 oktober 2011

Een beetje schizofreen is het wel 

- door Laura Mentink 

 

"Godver... Ik ben kapot... Fuck. Geen wonder dat je niet thuis mag slapen...", zeg ik. Het is maandagmorgen, week twee van de repetities, en ik sta in mijn onderbroek in het half afgemaakte décor van Jasper Niens. Ik zeg dit tegen Joost en Tomer, die schijnbaar tollend op hun benen tegenover mij staan en ondertussen discussieren over of je om 3 uur ’s morgens beter een tosti of shoarma kunt eten. De televisie staat aan. 

 

We repeteren voor Rotterdam, het allereerste stuk van Hayco Oudeman. Ongeveer een jaar geleden ontving Peter een mailtje van een voor hem toen nog onbekende Hayco Oudeman. Hij schreef dat hij een toneelstuk had geschreven, en dat hij hier graag Peters mening over wilde horen. Dat stuk bleek goed. Erg goed. En van het één kwam het ander en dientengevolge sta ik hier op deze maandagochtend in mijn ondergoed te vloeken en uit te leggen dat wereldvrede het beste te bereiken is door gewoon in bed te blijven liggen. 

 

Rotterdam gaat over drie jonge mensen in het Rotterdam van nu. Het stuk speelt zich af in een studentenkamer aan de Nieuwe Binnenweg. Midden tussen de shoarmatenten, stripclubs, hangjongeren en naast de televisie die continu berichten de wereld instuurt over terroristische aanslagen, proberen Steven, Hannah en David hun draai te vinden in het leven. En dit doen ze vooral met en tegen elkaar. 

 

Ze treiteren, spelen, discussieren, proberen elkaar uit, nemen elkaar in vertrouwen. Ze proberen voorzichtig hun angsten onder woorden te brengen en belazeren elkaar. Ze verlangen naar elkaar, naar begrip en stabiliteit en drijven elkaar vervolgens tot wanhoop. 

 

Bij de eerste lezing vond ik ze absoluut niet aardig, de drie personages uit Rotterdam. Steven, Hannah en David zijn jong, niet dom, ze zijn naar school geweest, ze hebben geld - ze hebben een toekomst. Maar ze doen niets. Ze zitten thuis, praten over het leven en de wereld en hoe het zou moeten en ondernemen helemaal niets. Egoistisch en verwend vond ik ze, grofgebekt, ongenuanceerd en veel te snel in hun oordeel. 

 

Maar zoals dat gaat in een repetitieproces begint mijn mening te veranderen. Is het vreemd dat Hannah in de snelle, harde wereld waarin de televisie alleen sex en geweld lijkt te prediken haar heil zoekt in een kleine, veilige haven, in het burgerlijke leventje dat ze voor Steven en zichzelf bedacht heeft? En is het niet begrijpelijk dat David, die altijd achter lijkt te lopen, zich af en toe uit die wereld terugtrekt door fucking cartoons te kijken? En is de humoristische botheid van Steven eigenlijk niet eigenlijk heel eerlijk en helder? Hij heeft gewoon zijn hart op de tong en zegt wat hij denkt. 

 

Het verrast mij iedere keer weer, als ik mij plotseling realiseer dat ik van mijn personage ben gaan houden. Het is een idiote gedachte, want Hannah bestaat niet eens – het zijn slechts woorden op papier. Een beetje schizofreen is het wel. Maar ik ben blij dat mijn imaginaire vriendengroep, bestaande uit Polly en Mr Pugh van Dylan Thomas, Lorna te George van Bordewijk, Wendela van Wedekind en Natasja van Tsjechov en al die anderen, is uitgebreid met Hannah van Oudeman. 

 

Dankjewel Hayco! 

 

 

Reserveringen

Aantal kaarten: 

Totaalbedrag: 

bevestigen

 

bonheur theaterbedrijf rotterdam

 

010 404 67 16bonheur@bonheur.nlcolofonblogtwitterhyves

Naam

 

Voorstelling

 

Reactie *

Mijn reactie mag ook op de facebook-pagina van Bonheur geplaatst worden

 

Velden met een * zijn verplicht.