vrijdag 1 april 2011

Spelen is vreugde! 

- door Tomer Pawlicki 

 

Na weken van onderhandelingen ben ik er met de directie [lees: publiciteitsmedewerker, red.] van Bonheur toch in geslaagd om een compromis te sluiten over het schrijven van de langverwachte blog. 

Helaas ben ik niet in de positie om de precieze onderwerpen van de onderhandelingen met u allen te delen en zullen deze geclassificeerd blijven zolang mijn carriere als jonge acteur zich voorzet, hoe lang of kort die ook mag duren… 

Desalniettemin ben ik verheugd dat ik, gesteund door mijn geestelijk schrijfvader Franz Kafka, eindelijk kan beginnen met het schrijven van mijn allereerste blog ooit! 

 

Het voelt raar om te beginnen bij het eind, er zijn immers nog drie voorstellingen te spelen en al 22 gespeeld. De tijd is bliksemsnel voorbijgegaan hier om de hoek van de Witte de witstraat. En het contrast tussen de eerste keer de vloer op en wat er nu staat is enorm. 

Hoe verschrikkelijk was het om voor het eerst met een monoloog de vloer op te gaan die je de avond ervoor net uit je hoofd hebt geleerd en hoe heerlijk is het nu om hem zonder gêne avond na avond te spelen. 

Er is heel wat gebeurd hier bij Bonheur tijdens het repeteren. De grootste gebeurtenis was het slopen van de vloer, wat een gat van vier bij vijf blootlegde midden op het speelvlak. Ingrijpend, op zijn minst gezegd, en tegelijkertijd geweldig voor de voorstelling. Daarnaast was het ook zeer ingrijpend voor mijn dagelijkse manier van denken en doen. Elke opmerking of grap die uit mijn mond kwam rollen tijdens de repetitie had wel iets met het gat te maken. Zelfs in mijn dromen zag ik constant een gat van vier bij vijf uit het niets verschijnen waar een keer zelfs mijn vriendin in verdween. 

Absurd… 

 

Hoe ik het nu ook probeer te wenden of te keren; mijn blog lijkt een afscheidsblog te gaan worden en misschien moet ik me daarbij neerleggen. Net zoals mijn rol Jed zal ik als Tomer schrijven uit mijn hart zodat ik later tegen alle bloglezers met zekerheid kan zeggen dat ze mijn ziel hebben gezien. 

 

Ik ga het hier missen. Daar ben ik zeker van. Het voelt alsof ik vergroeid ben geraakt met Bonheur. Met mijn tegenspelers (Ruurt & Marike), de regisseur (Peter), iedereen van kantoor (Annie, Tineke, Yvo, Brenda en Gerda), de technicus (Nicole) en iedereen eromheen die met Bonheur te maken heeft. Vanaf de eerste repetitie tot aan het uitstapje naar dierentuin Blijdorp met Tineke (om me op te vrolijken) heb ik me ontzettend thuis en welkom gevoeld in Rotterdam. 

 

Ziek van liefde is een mooie voorstelling geworden, al zeg ik het zelf, die ontzettend leuk is om te spelen. Ik heb er als stagiar veel van opgestoken en ben dankbaar voor het vertrouwen en de verantwoordelijkheid die ik kreeg met zo’n grote rol. Na zondag hebben we hem 25 keer gespeeld en zal ik de reeks afsluiten door als Jed te zeggen: Geloof is vreugde. Nu zeg ik echter als Tomer om bij Bonheur mijn periode af te sluiten en omdat het mijn geloof is: Spelen is vreugde!!! 

Tot ooit. 

 

 

foto: Karola Norbart, Poetry International 2009 

 

 

Reserveringen

Aantal kaarten: 

Totaalbedrag: 

bevestigen

 

bonheur theaterbedrijf rotterdam

 

Ik voelde mij wonderlijk thuis bij het echtpaar Bonheur Anna Blaman

010 404 67 16bonheur@bonheur.nlcolofonblogtwitterhyves

Naam

 

Voorstelling

 

Reactie *

Mijn reactie mag ook op de facebook-pagina van Bonheur geplaatst worden

 

Velden met een * zijn verplicht.