maandag 15 november 2010

Spelen is bittere noodzaak 

- door Alex van Bergen 

 

Spelen of sterven. Het zou zomaar de geuzentitel boven een pamflet tegen de aankomende bezuinigingen op de cultuursubsidies kunnen zijn. Of de nogal dramatische titel van een postuum verschenen biografie over een groot acteur. 

Maar het is de titel van de nieuwe voorstelling van Bonheur, gebaseerd op vier korte verhalen van de Rotterdamse schrijfster Anna Blaman (1905-1960).  

En spelen is inderdaad bittere noodzaak voor de personages. Voor de vader, die de schijn van een goed huwelijk ophoudt, voor de zoon die een groot geheim verbergt, voor de vrouw die alleen vermomd de deur uit durft en voor het kind dat elke schooldag doet of hij bij de groep hoort. In het sobere, benauwende decor van de jaren vijftig - de tijd van Anna Blaman - spelen ze allemaal om te overleven. 

 

"Wat moeten wij in 2010 met deze treurigheid, deze diepe eenzaamheid?", dacht ik toen ik de vier verhalen waarop de voorstelling gebaseerd is voor het eerst las. En hoe maken wij van deze verhalen een samenhangende voorstelling? Inmiddels, na een kleine maand repeteren, heb ik op beide vragen overtuigend antwoord gekregen. Regisseur Maarten Bakker is er op inventieve wijze in geslaagd de verhalen samen te brengen en de typisch Blamansiaanse taal te behouden. Een zin als: “Ik voel een onzalige pijn op de bodem van mijn hart” is voor mij als acteur een klein feestje om uit te mogen spreken. En al repeterend, opgesloten in een broek tot over mijn navel, een tot boven dichtgeknoopte blouse met strakke spencer, kwam ik er achter dat de kledingstijl sinds de benarde jaren vijftig misschien wel veranderd is, maar de menselijke worsteling met zijn bestaan niet. 

 

Want is een Hyves- of Facebookprofiel, waarop je alleen je mooiste foto’s zet, honderden digitale ‘vrienden’ verzamelt en elke dag laat weten hoe goed het met je gaat, wel zo anders dan het leven van de personages in Spelen of Sterven die ieder op hun eigen manier de schijn ophouden? Het is deze nauwelijks verbloemde eenzaamheid, dit onvermogen tot het maken van echt contact, zo treffend beschreven door Blaman, die haar werk zo tijdloos maakt. 

 

Anna Blaman zelf koos er overigens voor dit spel niet mee te spelen. Door Rotterdam scheurend op haar motorfiets had ze lak aan de tijdgeest van de jaren vijftig, die voorschreef dat vrouwen niet motorrijden. En door de openlijke beleving van haar homoseksualiteit werd ze een voorbeeld voor anderen. Het wordt dan ook hoog tijd dat Bonheur - genoemd naar haar verhaal Hotel Bonheur - haar naamgeefster eert met een nieuwe voorstelling gebaseerd op haar werk. En hoe kan dat nou beter dan haar, 50 jaar na haar dood, in het Anna Blaman-jaar 2010 opnieuw aan u voor te stellen?  

 

Zij mag dan gestorven zijn, wij spelen! 

 

 

Reserveringen

Aantal kaarten: 

Totaalbedrag: 

bevestigen

 

bonheur theaterbedrijf rotterdam

 

010 404 67 16bonheur@bonheur.nlcolofonblogtwitterhyves

Naam

 

Voorstelling

 

Reactie *

Mijn reactie mag ook op de facebook-pagina van Bonheur geplaatst worden

 

Velden met een * zijn verplicht.